Grabin (Neufeld)

Grabin leży w granicach sołectwa Dębnica Kaszubska, położony nieopodal drogi krajowej nr 210 . Ludność miejscowości stanowią osiedleńcy z Białorusi, Ukrainy, Rzeszowszczyzny, Wileńszczyzny oraz z centralnej Polski w szczególności z województwa kieleckiego i przemyskiego. Wieś zamieszkana jest przez 111 mieszkańców. W miejscowości znajdował się zespół folwarczny z przełomu XVIII i XIX w. oraz budynki gospodarcze z przełomu wieku XIX i XX. W drugiej połowie XIX wieku powstał park o powierzchni 0,95 ha, przylegający do zabudowań folwarcznych. Został on założony, gdy właścicielem dóbr w Krzywaniu była rodzina von Althen. Świadczy o tym inskrypcja na budynku rządcówki. Przed wejściem głównym do budynku rośnie okazały orzech włoski o obwodzie 350 cm. Park dzieli na dwie części brukowana droga, wzdłuż której występuje szpaler 9 dębów szypułkowych. Cześć zachodnia parku została zamieniona na ogrody warzywne mieszkańców. Pozostał jedynie szpaler jesionowo-lipowy odgraniczający ogrody od pól uprawnych. We wschodniej części parku przy północnej elewacji dworku pozostały fragmenty sadu owocowego. Na jego skraju rośnie świerk pospolity o obwodzie 340 cm, kasztanowiec pospolity o obwodzie 275 cm i grab pospolity o obwodzie 140 cm. Większość drzewostanu parkowego stanowią klony pospolite z domieszką jesionu wyniosłego, kasztanowca pospolitego i topoli osiki. Zabudowania folwarczne w południowej części są zniszczone, jedynie dawny magazyn zbożowy zachował się w dobrym stanie. Naprzeciw magazynu rośnie grupa trzech kasztanowców pospolitych oraz modrzewi europejskich. Wzdłuż wiejskiej drogi znajduje się szpaler dębowy. Etymologia nazwy wsi wiąże się z drzewem grab, który mieścił się na obrzeżach wsi i został zniszczony przez uderzenie pioruna. Na terenie miejscowości do dnia dzisiejszego zachowała się legenda stanowiąca podstawę historii nazwy tej miejscowości. We wsi funkcjonował PGR, który swoją siedzibę miał w małym dworku (obecnie przeznaczony na mieszkania prywatne). Do wyposażenia zakładu rolnego wchodziły liczne budynki gospodarcze. Po upadku PGR-u wszystko przeszło w prywatne posiadanie.
Źródło:M. Truchan, Z. Sobisz,Parki wiejskie południowej części Wysoczyzny Damnickiej

About The Author

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *