Łabiszewo (Labüssow)

Wieś sołecka w gminie Dębnica Kaszubska, licząca 275 mieszkańców. Przed wojną mieszkało tutaj 221 osób, w 47 gospodarstwach domowych (dane z 17 maja 1939 r.). Wieś była lennem Puttkamerów i Zitzewitzów. W 1773 r. Łabiszewo przeszło w ręce Kaspara Heinricha von Zitzewitz. Pod koniec drugiej połowy XVIII w. stało się ono własnością rodziny Gottberg. Do 1847 r. należało do Jakoba Johanna Friedricha Gottberg, a następnie odziedziczył je jego syn Otto. Po jego śmierci w 1888 roku Łabiszewo przejmuje Urlich, który sprzedał je w 1900 r. Ostatnimi właścicielami wsi byli Kalixtus von Zakrzewski (w latach 1910-1928) i pani von Steegen z Zitzewitzów (w latach 1939-1945). Poza majątkiem, o powierzchni 1050 ha, w Labüssow było 19 gospodarstw rolnych, z których 3 były o powierzchni przekraczającej 20 ha ziemi. Mieszkańcy wsi byli w większości wyznania ewangelickiego. Tylko cztery osoby deklarowały katolicyzm (1925 r.). Miejscowość należała do parafii Groß Dübsow (Dobieszewo). W 1932 r. działała tutaj trzystopniowa szkoła powszechna, z dwoma nauczycielami. 15 sierpnia 1938 r. wyświęcono nową dwuklasową szkołę z mieszkaniami dla nauczycieli i zabudowaniami gospodarczymi. Budynek po wojnie służył jako szkoła, obecnie mieszczą się w nim mieszkania prywatne. Ostatnimi, uczącymi w tutejszej szkole nauczycielami niemieckimi byli: Fritz Resech, Kurt Lindner i Herbert Rosin. 8 marca 1945 r. do wsi wkroczyły wojska radzieckie. Została wówczas zabita ostatnia właścicielka majątku w Łabiszewie pani von Steegen. Straty wojenne wśród miejscowej ludności cywilnej wynosiły 19 zabitych i 42 zaginionych. W szeregach armii niemieckiej poległo 22 mieszkańców tej miejscowości. Ludność miejscowości to osiedleńcy z Białorusi, Ukrainy, Rzeszowszczyzny, Wileńszczyzny oraz z centralnej Polski w szczególności z województwa kieleckiego i przemyskiego. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych większość mieszkańców pracowała w Państwowych Gospodarstwach Rolnych, Nadleśnictwach i prowadząc własne niewielkie gospodarstwa rolne oraz dojeżdżała do pracy w pobliskich miastach. W 1993 r. w wyniku restrukturyzacji, co było przyczyną upadłości PGR rozpoczął się proces stale rosnącego bezrobocia, szczególnie wśród ludzi młodych. Coraz więcej ludzi dojeżdża do pracy do odległych miejscowości (Dębnica Kaszubska, Bytów, Słupsk) lub migruje. Podstawowym źródłem utrzymania na wsi poza pracą w innych miejscowościach jest praca na własnych gospodarstwach rolnych. W miejscowości zachował się Zespół folwarczny z XIX i XX wieku, stodoła murowana z kamienia z II połowy XIX wieku oraz park z XIX wieku o powierzchni 9 ha otaczający zachowane ruiny pałacu. W najbliższej okolicy wsi znajdują się pozostałości trzech cmentarzy ewangelickich. 11 stycznia 2009 r. w centrum wsi Łabiszewo oficjalnie otwarto nowo powstałą świetlicę środowiskową utworzoną w ramach projektu pt. „Świetlica w kolorze radości” oraz wybudowano plac zabaw dla dzieci. Świetlica pełni rolę centrum edukacyjnego, kulturowego i sportowego, zapewniającego dzieciom pomoc w nauce, organizację czasu wolnego, zabawę, zajęcia sportowe i rozwijanie zainteresowań.
Źródło: www.powiatslupsk
Źródło: Powiat Słupski na starych pocztówkach

O Autorze

1 przemyślenie o “Łabiszewo (Labüssow)

  1. Witam, drugie zdjęcie kojarzy mi się z budynkiem w Dobieszewie (dawna oberża, Gasthaus?) obecnie sklep- chyba,że się mylę?

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *