Skarszów Górny (Hohen Scharsow)

Niewielka, folwarczna wieś sołecka Skarszów wraz z kilkoma innymi wsiami należał do Święców, a po wygaśnięciu rodu do von Stojentinów i von Puttkamerów. Następnie jako własność lenna, przeszły w posiadanie rodziny Wobeserów. W 1717 roku jako właścicielem tych włości wymieniany jest Oswald von Wobeser, ale już po kilku latach sprzedał majątek Feliksowi Otto von Below z Kuleszewa. Następnie w 1750 roku Skarszów przeszedł w ręce Matthiasa Friedricha von Boehn. W 1784 roku we wsi znajdował się folwark, młyn wodny i 10 domów. Mieszkańcy wsi utrzymywali nauczyciela. W1847 roku Skarszów zakupił Gustaw Meissner i wybudował dwór nad rzeką Skotawą. W 1850 roku Eduard Meyer, po zakupieniu ziemi, wybudował nowy pałac. Majątek E. Meyera nazywany był Hohen Scharsow. Pałac spłonął w 1880 roku wraz z zabudowaniami gospodarczymi i inwentarzem. To doprowadziło E. Meyera do ruiny. Hohen Scharsow przeszedł w ręce Friedricha Wilhelma Zielke. Jego syn Karl Ludwig wybudował nowy dwór, ulepszył gospodarkę i dokupił majątek Lubuń. Po wojnie miejscowość Skarszów Górny zasiedlali mieszkańcy z różnych stron Polski. Była to niewielka osada z pałacem, zabudowaniami gospodarczymi (stodoła, obora, kuźnia, stolarnia i gorzelnia). Wokół tej zabudowy skupione było budownictwo mieszkaniowe dla pracowników pracujących w gospodarstwie tj:. cztery budynki czterorodzinne, dwa budynki dwurodzinne i dwa budynki jednorodzinne. W latach 1950 – 1991 funkcjonuje Zakład Rolny, który wchodzi w strukturę Kombinatu Rolnego w Kusowie. Swoją siedzibę ma w pałacu. W pałacu też są trzy mieszkania, świetlica, przedszkole i stołówka. Pierwsi mieszkańcy zasiedlali wolne lokale mieszkalne przydzielane przez kierownictwo Zakładu Rolnego. Wszystkie lokale wybudowane przez drugą wojną światową były bardzo skromne. Nie posiadały żadnych wygód. Nie były wyposażone w instalację wodociągową ani kanalizacyjną. Ludność po wodę chodziła z wiaderkami do studni zlokalizowanych na terenie miejscowości. Mieszkania ogrzewane były piecami kaflowymi, a posiłki przygotowywano na kuchni kaflowej. W późniejszym czasie zakład przydzielał, tzw. westwalki a latach 70 – kuchenki gazowe. Pod koniec lat pięćdziesiątych przystąpiono do budowy domów mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych. Budowane z cegły dziurawki, kryte eternitem. Mieszkania te składają się z jednego pokoju i kuchni w parterze i jednego pokoju na piętrze. Posiadają piwnicę, ale nadal brak jest wody w domu. Łącznie wybudowano 6 takich budynków gdzie zakwaterowanie otrzymało 12 rodzin. Lata sześćdziesiąte to okres gdzie do miejscowości przybywają nowi mieszkańcy. Na początku lat siedemdziesiątych przy drodze do Dębnicy Kaszubskiej powstają trzy bloki czterorodzinne, dwupokojowe, a w 1972 roku do użytkowania oddano 2 bloki dwukondygnacyjne ośmiorodzinne, w których są mieszkania jedno, dwu i trzypokojowe. W miejscowości jest już wodociąg, wybudowano jeden wielki zbiornik bezodpływowy na ścieki socjalne. Mieszkania mają już wyższy standard. Wyposażone są w łazienki, instalację wodociągową i kanalizacyjną. Ponadto kuchnie, które mają służyć do przygotowywania posiłków, mają możliwość podgrzewania ciepłej wody. Pod koniec lat osiemdziesiątych rozpoczęto budowę kolejnych 6 bloków czterorodzinnych. Jednak budowa ich nie została ukończona i w latach 90-tych w stanie surowym obiekty zostały sprzedane osobom fizycznym. Siedziba Kierownictwa Zakładu Rolnego mieściła się w pałacu. Pomieszczenia te były zlokalizowane na parterze i na początku były to dwa pomieszczenia. W jednym swoje biuro miał magazynier, zootechnik i brygadzista, a w drugim kierownik i księgowa. Z czasem, kiedy w latach 70 wybudowano klub ze świetlicą pomieszczenie to służyło jako gabinet kierownika zakładu.

O Autorze

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *